Stichting Sonoro

Stichting Sonoro

Het festival en mijn laatste glaasje torito.

Stichting SonoroPosted by Felicia Mon, August 03, 2015 16:52:16

We zijn alweer twee weken verder en ons 2de festival is inmiddels alweer voorbij. We hebben zo ontzettend veel gedaan! Het voelt alsof we een half jaar werk in twee weken hebben gepropt….

Van tevoren en tijdens het festival hebben Pepe en ik veel interviews voor kranten en tv gegeven. De journalisten bleken vooral geïnteresseerd hoe ik als buitenlander Mexico zie en ik kreeg regelmatig de vraag hoe de Nederlanders Mexico zien. Het is waar dat wij eigenlijk alleen maar lezen in onze kranten hoe gewelddadig en gevaarlijk Mexico is geworden. Ik vertel dat wij eigenlijk alleen maar over die kant horen in Nederland maar zeg er gelijk ook bij dat ik Mexico als heel anders ervaar. Inderdaad, de situatie is moeilijk en er zijn belachelijk grote problemen met corruptie, armoede en geweld, maar ik zie toch vooral een land met een enorme rijkdom aan cultuur, gastronomie en mensen die heel hard werken aan een betere toekomst. Het is daarom ontzettend frustrerend als dat harde werk gedwarsboomd wordt. Wij zijn bijvoorbeeld een organisatie die volkomen los van de overheid functioneert. Er zijn bijna geen organisaties die op eigen kracht evenementen organiseren omdat bijna alles wordt gestuurd vanuit de overheid. Wij werken in een openbaar park waar de workshops voor de kinderen plaatsvinden omdat we geen ruimte van de gemeente hebben gekregen om in te werken en de ruimte van het lokale jeugdorkestje te klein is. Dit is echter geen probleem, want op deze manier komen zoveel mogelijk mensen in contact met onze programma’s. Tijdens de eerste dag van ons festival kregen we echter al snel te maken met wat politieagenten die moeilijk begonnen te doen over het feit dat dit evenement niet vanuit de gemeente georganiseerd was. Na enig aandringen lieten ze ons met rust. De volgende dag stond er een kritisch artikel in de lokale krant waarin werd geschreven dat men (de gemeente) zich zou moeten schamen tegenover de “buitenlanders” die hier iets positiefs proberen te doen.
Aan het einde van de week presenteerden we samen met onze workshopleiders Carlos Jacques (muziek), Nayelli Nava (theater) en de kinderen een interactieve film gemaakt in het park en met live ritmische begeleiding van de kinderen die speelden op hun zelfgemaakte instrumenten van gerecycled materiaal. Daarnaast vonden er ontmoetingen met psychologen voor de ouders en concerten plaats gegeven door een muziektheatergroep voor kinderen en concerten gegeven door ons en andere musici.

Het verbaast mij elke keer weer hoe succesvol het festival is. De concerten in de theaters zitten altijd vol en met minstens 70 kinderen en hun ouders die dit jaar weer deelnamen blijkt weer hoe ontzettend dankbaar dit werk is. We hebben dit jaar met heel weinig geld, het festival is dit keer alleen maar gefinancierd door particuliere donaties en door heel veel vrijwillige inzet, toch weer heel veel kunnen doen. Door deze geweldige resultaten zijn we nog gemotiveerder om volgend jaar een groter festival met meer musici en meer workshops op ook andere plekken in de regio op te zetten.


Met enig sentiment pak ik mijn koffer in die overigens zwaar overbeladen is door flessen torito de cacahuate, een lokaal drankje waar o.a. alcohol gemaakt van suikerriet en pinda’s in verwerkt is. Ik raad het IEDEREEN die een bezoek aan Veracruz aan het plannen is aan om een torito’tje te drinken. Terwijl ik mezelf nog een glaasje torito inschenk pink ik een traantje weg denkend aan alle mooie mensen die ik deze zomer heb ontmoet. Ik denk aan Luz die werkt als nanny voor mijn schoonfamilie. Haar Spaans is niet perfect aangezien haar moedertaal Nahuatl is en dat schept een band; mijn Spaans is ook niet perfect. We komen erachter dat we dezelfde leeftijd hebben en ze vertelt dat ze uit een klein dorpje in de bergen komt. Haar leven bestaat uit het heen en weer reizen tussen haar eigen familie en mijn schoonfamilie. Ik probeer haar uit te leggen waar Holland ligt en ze verbaast zich erover dat Holland verder is dan Campeche. Campeche is een stad in Mexico die twee provincies verderop ligt. Het blijkt lastig om uit te leggen hoever weg Nederland is aan iemand die nooit de kans heeft gehad om naar school te gaan. Ze luistert aandachtig en samen lachen we om dit onbenullige onderwerp van gesprek. Ze is mooi in al haar naïviteit. Voordat ik mijn laatste slokje neem denk ik nog eenmaal aan Joaquina, een trotse travestiet die me langs de kant van een weggetje ergens middenin Veracruz met hart en ziel haar mango’s en Malanga’s (een soort aardappel) verkoopt. Dit waren inderdaad de lekkerste mango’s die ik ooit in de warme stromende regen gegeten heb.

Morgen vertrekken we maar Mexico neem ik met me mee.