Stichting Sonoro

Stichting Sonoro

Het ijzeren paleis

Stichting SonoroPosted by Felicia Tue, July 14, 2015 17:50:05

Pepe en ik zijn nu twee weken in Mexico en de voorbereidingen schieten nu goed op. De jetlag is voorbij en ik zit nu niet om 6 uur 's ochtends te schrijven met alle spelfouten van dien...Vandaag was een belangrijke dag voor ons festival want we hebben veel dingen geregeld. We hebben bijvoorbeeld een interessante Mexicaanse groep uitgenodigd die muziek maakt op zelfgebouwde instrumenten, gemaakt van gerecycled materiaal dat iedereen overal kan vinden. Zij gaan een workshop instrumentenbouwen-en-leren-bespelen geven met een slotconcert als afsluiting.

Terwijl we alle details bespreken, hoe laat, waar, hoe lang, waar verblijven ze, waar eten ze, wie komen nog meer, enzovoort enzovoort, genieten we van een heerlijke espresso (gemaakt van koffiebonen die hier groeien) in mijn favoriete café midden in het centrum van Orizaba: El Palacio de Hierro (het ijzeren paleis). Vreemd om te bedenken dat dit ijzeren paleis in 1891 stukje voor stukje overgehaald is vanuit Brussel en ik dus koffie zit te drinken in mijn eigen buurland! Dit Brusselse gebouw heeft lang gediend als gemeentehuis en functioneert nu als café en als VVV. Naast de duizelingwekkend mooie kerken waar heel Mexico vol mee staat heeft Orizaba best veel van dit soort koloniale gebouwen en interessante plekken te bieden aan toeristen. Overal zie ik mensen werken aan de wegen en zie ik kerken in de stijgers staan. Na wat rondvragen blijkt dat de stad bezig is met het aanvragen van de titel “Pueblo Mágico” (magisch dorp). Dit kan Orizaba op de kaart zitten en dus meer toeristen aantrekken. En die toeristen brengen dan ook weer meer veiligheid met zich mee omdat Mexico zich natuurlijk van zijn beste kant moet laten zien. Vooralsnog zie ik hier weinig toeristen. Hopelijk gaat ons festival hierbij helpen!

Ik neem nog een slokje van mijn espresso en kijk naar het bonte geheel voor me. Ik zie een stel innig zoenen terwijl vrouwen in kleurige jurken voorbijlopen. Deze vrouwen komen uit dorpjes ver weg in de bergen en komen hier dagelijks hun waar verkopen: mais, bloemen, meel voor tacos, bonen… Ze spreken naast Spaans ook Nahuatl, de taal van hun voorouders. Mexico blijft me intrigeren; het is een land met 62 erkende inheemse talen en culturen die samen maar ook langs elkaar heen leven. Vaak hebben inheemse groepen bijvoorbeeld hun eigen rechtssysteem apart van het algemene rechtssysteem dat hier in Mexico geldt. Ik probeer te begrijpen wat ik voor me zie: een gezette politieagent met een machinegeweer die druk in discussie is met een burger, een paar dat zelfgemaakte meubeltjes aan voorbijgangers probeert te verkopen, een man met 1 been die me blijft aanstaren tot ik zeg dat ik geen kleingeld heb, een zakenman in pak die al bellend met z’n iphone 6 voorbijloopt, een klein vervuild meisje dat ons kauwgom verkoopt, tuinmannen die in de brandende zon de tuin rond het paleis en in het park prachtig bijhouden, mannen die op bankjes rustig alles gadeslaan met in de verte kleine kioskjes met krantenkoppen over "El Chapo" die ontsnapt is uit de meest zwaarbeveiligde gevangenis van Mexico...Ik besef dat ik niet moet proberen te begrijpen wat er allemaal om me heen gebeurt maar in plaats daarvan gewoon door moet gaan met gadeslaan. Net zoals die mannetjes op die bankjes in het park.