Stichting Sonoro

Stichting Sonoro

Het festival en mijn laatste glaasje torito.

Stichting SonoroPosted by Felicia Mon, August 03, 2015 16:52:16

We zijn alweer twee weken verder en ons 2de festival is inmiddels alweer voorbij. We hebben zo ontzettend veel gedaan! Het voelt alsof we een half jaar werk in twee weken hebben gepropt….

Van tevoren en tijdens het festival hebben Pepe en ik veel interviews voor kranten en tv gegeven. De journalisten bleken vooral geïnteresseerd hoe ik als buitenlander Mexico zie en ik kreeg regelmatig de vraag hoe de Nederlanders Mexico zien. Het is waar dat wij eigenlijk alleen maar lezen in onze kranten hoe gewelddadig en gevaarlijk Mexico is geworden. Ik vertel dat wij eigenlijk alleen maar over die kant horen in Nederland maar zeg er gelijk ook bij dat ik Mexico als heel anders ervaar. Inderdaad, de situatie is moeilijk en er zijn belachelijk grote problemen met corruptie, armoede en geweld, maar ik zie toch vooral een land met een enorme rijkdom aan cultuur, gastronomie en mensen die heel hard werken aan een betere toekomst. Het is daarom ontzettend frustrerend als dat harde werk gedwarsboomd wordt. Wij zijn bijvoorbeeld een organisatie die volkomen los van de overheid functioneert. Er zijn bijna geen organisaties die op eigen kracht evenementen organiseren omdat bijna alles wordt gestuurd vanuit de overheid. Wij werken in een openbaar park waar de workshops voor de kinderen plaatsvinden omdat we geen ruimte van de gemeente hebben gekregen om in te werken en de ruimte van het lokale jeugdorkestje te klein is. Dit is echter geen probleem, want op deze manier komen zoveel mogelijk mensen in contact met onze programma’s. Tijdens de eerste dag van ons festival kregen we echter al snel te maken met wat politieagenten die moeilijk begonnen te doen over het feit dat dit evenement niet vanuit de gemeente georganiseerd was. Na enig aandringen lieten ze ons met rust. De volgende dag stond er een kritisch artikel in de lokale krant waarin werd geschreven dat men (de gemeente) zich zou moeten schamen tegenover de “buitenlanders” die hier iets positiefs proberen te doen.
Aan het einde van de week presenteerden we samen met onze workshopleiders Carlos Jacques (muziek), Nayelli Nava (theater) en de kinderen een interactieve film gemaakt in het park en met live ritmische begeleiding van de kinderen die speelden op hun zelfgemaakte instrumenten van gerecycled materiaal. Daarnaast vonden er ontmoetingen met psychologen voor de ouders en concerten plaats gegeven door een muziektheatergroep voor kinderen en concerten gegeven door ons en andere musici.

Het verbaast mij elke keer weer hoe succesvol het festival is. De concerten in de theaters zitten altijd vol en met minstens 70 kinderen en hun ouders die dit jaar weer deelnamen blijkt weer hoe ontzettend dankbaar dit werk is. We hebben dit jaar met heel weinig geld, het festival is dit keer alleen maar gefinancierd door particuliere donaties en door heel veel vrijwillige inzet, toch weer heel veel kunnen doen. Door deze geweldige resultaten zijn we nog gemotiveerder om volgend jaar een groter festival met meer musici en meer workshops op ook andere plekken in de regio op te zetten.


Met enig sentiment pak ik mijn koffer in die overigens zwaar overbeladen is door flessen torito de cacahuate, een lokaal drankje waar o.a. alcohol gemaakt van suikerriet en pinda’s in verwerkt is. Ik raad het IEDEREEN die een bezoek aan Veracruz aan het plannen is aan om een torito’tje te drinken. Terwijl ik mezelf nog een glaasje torito inschenk pink ik een traantje weg denkend aan alle mooie mensen die ik deze zomer heb ontmoet. Ik denk aan Luz die werkt als nanny voor mijn schoonfamilie. Haar Spaans is niet perfect aangezien haar moedertaal Nahuatl is en dat schept een band; mijn Spaans is ook niet perfect. We komen erachter dat we dezelfde leeftijd hebben en ze vertelt dat ze uit een klein dorpje in de bergen komt. Haar leven bestaat uit het heen en weer reizen tussen haar eigen familie en mijn schoonfamilie. Ik probeer haar uit te leggen waar Holland ligt en ze verbaast zich erover dat Holland verder is dan Campeche. Campeche is een stad in Mexico die twee provincies verderop ligt. Het blijkt lastig om uit te leggen hoever weg Nederland is aan iemand die nooit de kans heeft gehad om naar school te gaan. Ze luistert aandachtig en samen lachen we om dit onbenullige onderwerp van gesprek. Ze is mooi in al haar naïviteit. Voordat ik mijn laatste slokje neem denk ik nog eenmaal aan Joaquina, een trotse travestiet die me langs de kant van een weggetje ergens middenin Veracruz met hart en ziel haar mango’s en Malanga’s (een soort aardappel) verkoopt. Dit waren inderdaad de lekkerste mango’s die ik ooit in de warme stromende regen gegeten heb.

Morgen vertrekken we maar Mexico neem ik met me mee.










Het ijzeren paleis

Stichting SonoroPosted by Felicia Tue, July 14, 2015 17:50:05

Pepe en ik zijn nu twee weken in Mexico en de voorbereidingen schieten nu goed op. De jetlag is voorbij en ik zit nu niet om 6 uur 's ochtends te schrijven met alle spelfouten van dien...Vandaag was een belangrijke dag voor ons festival want we hebben veel dingen geregeld. We hebben bijvoorbeeld een interessante Mexicaanse groep uitgenodigd die muziek maakt op zelfgebouwde instrumenten, gemaakt van gerecycled materiaal dat iedereen overal kan vinden. Zij gaan een workshop instrumentenbouwen-en-leren-bespelen geven met een slotconcert als afsluiting.

Terwijl we alle details bespreken, hoe laat, waar, hoe lang, waar verblijven ze, waar eten ze, wie komen nog meer, enzovoort enzovoort, genieten we van een heerlijke espresso (gemaakt van koffiebonen die hier groeien) in mijn favoriete café midden in het centrum van Orizaba: El Palacio de Hierro (het ijzeren paleis). Vreemd om te bedenken dat dit ijzeren paleis in 1891 stukje voor stukje overgehaald is vanuit Brussel en ik dus koffie zit te drinken in mijn eigen buurland! Dit Brusselse gebouw heeft lang gediend als gemeentehuis en functioneert nu als café en als VVV. Naast de duizelingwekkend mooie kerken waar heel Mexico vol mee staat heeft Orizaba best veel van dit soort koloniale gebouwen en interessante plekken te bieden aan toeristen. Overal zie ik mensen werken aan de wegen en zie ik kerken in de stijgers staan. Na wat rondvragen blijkt dat de stad bezig is met het aanvragen van de titel “Pueblo Mágico” (magisch dorp). Dit kan Orizaba op de kaart zitten en dus meer toeristen aantrekken. En die toeristen brengen dan ook weer meer veiligheid met zich mee omdat Mexico zich natuurlijk van zijn beste kant moet laten zien. Vooralsnog zie ik hier weinig toeristen. Hopelijk gaat ons festival hierbij helpen!

Ik neem nog een slokje van mijn espresso en kijk naar het bonte geheel voor me. Ik zie een stel innig zoenen terwijl vrouwen in kleurige jurken voorbijlopen. Deze vrouwen komen uit dorpjes ver weg in de bergen en komen hier dagelijks hun waar verkopen: mais, bloemen, meel voor tacos, bonen… Ze spreken naast Spaans ook Nahuatl, de taal van hun voorouders. Mexico blijft me intrigeren; het is een land met 62 erkende inheemse talen en culturen die samen maar ook langs elkaar heen leven. Vaak hebben inheemse groepen bijvoorbeeld hun eigen rechtssysteem apart van het algemene rechtssysteem dat hier in Mexico geldt. Ik probeer te begrijpen wat ik voor me zie: een gezette politieagent met een machinegeweer die druk in discussie is met een burger, een paar dat zelfgemaakte meubeltjes aan voorbijgangers probeert te verkopen, een man met 1 been die me blijft aanstaren tot ik zeg dat ik geen kleingeld heb, een zakenman in pak die al bellend met z’n iphone 6 voorbijloopt, een klein vervuild meisje dat ons kauwgom verkoopt, tuinmannen die in de brandende zon de tuin rond het paleis en in het park prachtig bijhouden, mannen die op bankjes rustig alles gadeslaan met in de verte kleine kioskjes met krantenkoppen over "El Chapo" die ontsnapt is uit de meest zwaarbeveiligde gevangenis van Mexico...Ik besef dat ik niet moet proberen te begrijpen wat er allemaal om me heen gebeurt maar in plaats daarvan gewoon door moet gaan met gadeslaan. Net zoals die mannetjes op die bankjes in het park.




Wakker worden in Mexico

Stichting SonoroPosted by Felicia Sat, July 04, 2015 05:54:20

Eindelijk ben ik weer op die voor mij zo vertrouwde plek. Ik neem het landschap nog eens goed in me op: groene bergen, een blauwe lucht met prachtige witte wolken, en achter die bergen steekt de top van de vulkaan “El Pico de Orizaba” imposant boven alles uit. Ik ben net aangekomen in Orizaba, een voor Mexicaanse begrippen kleine stad, waar ik me op mijn gemak en veilig voel met lieve schoonfamilie en vrienden om mij heen. Het gevoel van gastvrijheid dat ik van deze mensen krijg geeft een onwaarschijnlijk warm gevoel. Het is bijna niet voor te stellen dat ditzelfde Mexico ook een heel andere kant heeft. Een kant waar rivaliserende drugskartels vechten om de macht en waar je met een beetje pech midden in een schietpartij tussen deze bendes terecht kan komen. Of die kant waar een vriend van een vriend is doodgestoken doordat hij met het verkeerde meisje uitging. Die jongen was pas 14. Dit zijn verhalen die hier aan de keukentafel verteld worden tussen de veilige muren van thuis want op straat is het beter om je mond te houden over dit soort thema’s.

Ik word wakker van het geluid van zingende vogels en het vallen van de avocado’s van de boom naast mijn raam. Op de achtergrond het oorverdovende geluid van auto’s en straatverkopers die al lopend hun waar aanprijzen. PAAAAAN!!! TAMALEEEEES!! GAAAAS!!! Ik word pas echt goed wakker als ik de goederentrein die door Orizaba rijdt hoor claxonneren, als daar een decibelmeting aan zou worden gewaagd zou die ver boven de Nederlandse decibelgrens uitkomen mijmer ik… Het is diezelfde trein waar immigranten vanuit Nicaragua en Guatemala illegaal meereizen, al zittend op de goederenwagons met het gevaar in slaap te vallen en van de trein te vallen. Ik zie ze vaak lopen langs de rails, jongens van een jaar of 18 en zelfs kinderen op zoek naar een beter en vooral veiliger leven in de Verenigde Staten. Vaak als ze de grens bereiken worden ze in detentiecentra gestopt waarna ze weer onverbiddelijk teruggestuurd worden.
Ik sta op neem een douche en ga aan de keukentafel zitten waar ik me tegoed doe aan een stevig (en pittig!) maar overheerlijk ontbijt met picaditas; kleine taco’s met chilisaus in de kleuren van de Mexicaanse vlag, vers fruit en sinaasappelsap. Vandaag gaan we bespreken hoe ons festival er dit keer uit gaat zien.

Het “2ndo Festival Internacional de la fundación Sonoro” zal dit jaar plaats vinden van 20 t/m 24 juli.